x
  1. Home
  2.  › 
  3. Spanje

Fuerteventura

Maar "Fuerte" is ook zeker niet plat als een bot. Voor een panoramisch uitzicht moet men zich inspannen om het Betancuria-massief met de top van de Montana Tegú te bereiken. Het uitzicht vanaf de Mirador de Morro Velosa is uniek. Lange strandwandelingen en, meer recent, tochten over geweldige fietspaden zijn een hit op Fuerteventura.

Fuerteventura - de "Zonnekoningin

De vraag is altijd dezelfde: Wat heeft de vakantieganger nodig voor een zorgeloze strandvakantie? Het antwoord is te vinden op het Canarische eiland Fuerteventura: de blauwe zee, een eindeloos lang zandstrand en, natuurlijk, zonneschijn in overvloed! Van de "Fuerte" wordt gezegd dat het de "meesteres van de Sahara" is. Daar zijn ongetwijfeld goede redenen voor, want het op één na grootste eiland van de archipel ligt slechts 95 kilometer voor de Afrikaanse kust. Af en toe verbergt de zon zich achter een roodgrijze sluier op Fuerteventura. De plaatselijke bevolking spreekt dan van de "Calima" en weet dat de hete storm een tijdelijk verschijnsel is en dat de speldenprik van de vorige dag verleden tijd is. Fuerteventura bestaat uit drie dingen: steppe, woestijn en strand.

De onwillige geest van een filosoof

Dit eiland is geen groen paradijs zoals vele andere in de archipel op de drempel van Afrika. Het wordt meer gekenmerkt door zijn broze charme, maar wie met open ogen langs het strand wandelt, van de mooie kleine dorpjes geniet of over de prachtige nieuwe fietspaden rijdt, zal dit eiland met heel andere ogen zien dan de Spaanse filosoof Miguel de Unamuno ooit deed. Rond 1900 beschreef hij Fuerteventura als een "naakt, dor land van niets dan beenderen...". Nu weten wij dat de Bask een onwillige en ontembare geest was en dat de militaire dictator Primo de Rivera hem indertijd naar Fuerteventura had verbannen wegens een krantenartikel.

Ezels en ossen bevolkten de straten

Miguel de Unamuno was al een oude man toen hij naar Fuerteventura werd verbannen. Hij ervoer het eiland als een eenzaam eiland, ver weg van enige beschaving. Slechts ongeveer 7.000 mensen woonden hier, en de hoofdstad Puerto del Rosario heette toen Puerto de Cabras - de haven van de geiten. Alleen ezels, ossen, muildieren en dromedarissen bevolkten de straten, waar anders alleen waterdragers rondliepen, die de huizen van het stadje van koel water uit de bron voorzagen. Een monument voor Unamuno werd opgericht aan de voet van de Montana Quemada. Tegenwoordig rijden de meeste toeristen achteloos langs dit smalle standbeeld. Unamuno wist te ontsnappen en bracht de laatste jaren van zijn leven in ballingschap door in Parijs.

Op de rug van een dromedaris over het strand

De "geitenhaven" van weleer werd in de 20e eeuw een bruisend toeristisch bolwerk - maar er zijn nog steeds dromedarissen op Fuerteventura. Zij werden gebruikt als lastdieren in de dorre velden en trokken de houten ploegen. De dieren uit Afrika waren ook zeer populair op het eiland omdat de vulkanische grond er vaak zacht is en omdat de dromedarissen, omdat ze eelt hebben, geen problemen hadden op de velden. Maar vandaag kun je de "woestijnschepen" eigenlijk alleen zien waar ze op excursie zijn met vakantiegangers. Ritjes over het strand van La Lajita zijn een wiebelig en ietwat avontuurlijk genoegen.

Op "Fuerte" smaakt de lucht naar zout

Niet alleen gevoelige geesten voelen het heel snel na aankomst op Fuerteventura: hier smaakt de lucht naar zout, en wanneer de hete wind aan je haren rukt, is er geen twijfel mogelijk: je bent op een ongewoon eiland aangekomen. Maar men moet zich niet laten misleiden door het eerste gezicht, want dit eiland van de Canarische Eilanden is geenszins vijandig voor het leven of zelfs onherbergzaam. Weliswaar is er in sommige streken vrijwel niets waar de blik tot aan de horizon een pleisterplaats kan vinden, maar zelfs de eentonigheid vindt hier haar eindpunt: daar waar na de leegte enkele groene palmbomen oprijzen en waar in de kleine dorpjes aangename hotels en uitnodigende restaurants te vinden zijn. Hier heeft de mens een einde gemaakt aan de dreigende apocalyps en het oog de kleur "groen" gegeven.

s Morgens zien de duinen eruit alsof ze pas geföhnd zijn

Maar Fuerteventura is in de eerste plaats een eiland voor strandgangers. Het is de "zonnekoningin" van de archipel voor het Afrikaanse continent. Met in totaal vijftig kilometer strand is het geen wonder dat veel zonaanbidders dit eiland als een van hun favoriete bestemmingen hebben gekozen. Het zand is fijn. Soms is het pikzwart, zoals de lavastromen van de vulkanen. En dan wordt het goudgeel. Wanneer er meer dan een licht briesje waait, zien veel stukken strand er 's morgens uit alsof vele hardwerkende helpers 's nachts het zand hebben geharkt. En achter de pas drooggeblazen duinen lonkt de zee met kristalhelder water. Ook gezinnen met kinderen vinden hier hun zwemparadijs, want het strand loopt bijna overal geleidelijk af in zee.

Raadsel over de betekenis van de naam van het eiland

Er zijn talrijke pogingen gedaan om de betekenis van de naam "Fuerteventura" te verklaren. Fuerte' betekent 'sterk' in het Spaans. Lange tijd hielden taalkundigen vol dat alleen al de sterke wind op het eiland een verklaring kon zijn. Op oude zeekaarten uit de 14e eeuw wordt Forte Ventura echter vermeld. Sommige onderzoekers hebben de mening verspreid dat de Guanchen hun thuisland deze naam hebben gegeven. Er is echter nog steeds geen definitieve duidelijkheid over de oorsprong van Fuerteventura.

Het prachtige uitzicht op de nachtelijke hemel

Vandaag de dag reizen niet alleen zonaanbidders naar Fuerteventura, maar ook sterrenkijkers. Je hebt geen grote observatoria nodig zoals op de Roque de los Muchachos op La Palma. Op dit eiland, moet je het doen met een eenvoudige hut. Het staat op het uitkijkpunt Morro Velosa, niet ver van de stad Betancuria, en biedt een uitstekend uitzicht op de nachtelijke hemel van de berg Tegú. UNESCO heeft deze plaats zelfs aangewezen als "lichtheiligdom". Onder de ongeveer twee miljoen toeristen die elk jaar op de luchthaven aankomen, zijn er altijd amateurastronomen die de kans niet laten voorbijgaan om op 28 graden ten noorden van de evenaar naar de sterren te kijken. Maar ook sommige hotelhouders hebben telescopen op de daken van hun huizen geïnstalleerd of bieden hun gasten nachtexcursies aan.

Cueva del Llano - een blik in de onderwereld

Naast het uitzicht op de sterren, adverteert Fuerteventura ook met excursies naar de onderwereld. De Cueva del Llano is een grot die is ontstaan door een lavastroom in de buurt van het dorp Lajares. Het is altijd al bekend geweest op het eiland dat het evenzeer gewaardeerd wordt door geologen als door ecologen, maar lange tijd heeft het Spaanse leger het gebruik ervan voor toerisme in de weg gestaan. De grot werd vervreemd als een opslagplaats voor explosieven. De lavabuis is ongeveer 650 meter lang en was blijkbaar vele honderden jaren geleden bewoond, want archeologen vonden sporen van de Majoreros, die er lang voor de geboorte van Christus woonden, een eigen cultuur ontwikkelden en pas onder de heerschappij van de Kroon van Castilië werden weggevaagd.

De Rock Maiden in de "Vallei van de Palmen

Een van de interessantste bestemmingen voor een excursie vanaf de stranden van Fuerteventura naar het binnenland is de natuurbeleving in de Barranco de la Pena. De "Vallei van de Palmen" heeft het meeste water op het verder vrij droge eiland. Hier hebben de boeren met veel moeite terrassen aangelegd waarop nu aardappelen en talrijke groenten groeien. Een klein beekje is de gever van al het leven. Een mooie wandeling raakt het kleine dorpje Vega de Rio Palmas met de rotsmaagd in de bedevaartskerk van Nuestra Senora de la Pena. Elk derde weekend van september vindt hier een processie plaats waarbij het Mariabeeld van de kerk naar een kapel wordt gedragen.

Strandwandelingen doen tijd en ruimte vergeten

Het cliché van overbevolkte stranden kan op Fuerteventura slechts mild worden weggelachen. Als u op zoek bent naar eenzaamheid op dit Canarische eiland, dan vindt u die tussen de torenhoge duinen en de Atlantische Oceaan. Sommige delen van het strand zijn alleen bereikbaar via hobbelige paden, maar bijna elke omweg vanaf de hoofdwegen is de moeite waard. De zee wordt het hele jaar door nooit kouder dan 17 graden, en wie over het uitgestrekte Playa de Corrajejo loopt, vergeet tijd en ruimte. Dit is niet de wereld van de drukte, maar van de romantici. Vooral in het zuiden van Fuerteventura zult u tevergeefs zoeken naar een bruisend nachtleven. De meer levendige plaatsen van toerisme liggen zonder uitzondering in de buurt van de luchthaven ten noorden van de hoofdstad Puerto del Rosario.

Jean de Bethencourt - heerser van de Canarische Eilanden

Betancuria wordt altijd geprezen als de mooiste plek van het eiland. Het ligt in het geografisch centrum van Fuerteventura en draagt de naam van de Normandische veroveraar Jean de Bethencourt, die deze plaats in 1405 stichtte. De Franse edelman was door de Castiliaanse koning Hendrik III uitgeroepen tot heerser over de Canarische Eilanden. De machtige kathedraal van Santa Maria in Betancuria werd verschillende malen verwoest - onder meer door piraten - maar altijd weer herbouwd. Tegenwoordig presenteert het zich in Normandisch-gotische stijl en heeft het een onderaards ravijn dat het bedehuis met een kloof verbindt. In de loop der tijden verlieten vele inwoners de plaats, die nu een soort openluchtmuseum is. In dit centrale bergachtige gebied van het eiland valt vaker regen.

De grootste windsurfschool ter wereld

De beste surfers ter wereld ontmoeten elkaar zo nu en dan voor de kust van Fuerteventura. Dit is een hotspot voor dit soort watersport, want de constante wind biedt surfers uitstekende omstandigheden. Dit geldt vooral voor Sotavento aan de zuidkust, waar ook kitesurfers samenkomen. In Playa Barca, voor het "Hotel Sol Gorrones", opende de Zwitser René Egli in 1984 een windsurfschool. Hij begon met twintig planken en runt vandaag 's werelds grootste surfschool. De gedeelten van Flag Beach en Glass Beach in het noorden bij Corralecho zijn ook zeer populaire surfspots, aangezien de wind daar bijna altijd "sideonshore" is.

Cofete - waar alle wegen op "Fuerte" eindigen

Een van de meest extreme toevluchtsoorden op Fuerteventura ligt op de winderige zuidwestpunt. In Cofete zijn er, afgezien van het gedonder van de golven en het gehuil van de wind, slechts veel geiten en precies vijftien inwoners. Er zijn geen winkels en slechts één klein restaurant. Hier zijn de weinige mensen die ervoor gekozen hebben in dit isolement te leven, alleen met zichzelf en de zee. Tenzij een vakantieganger daadwerkelijk verdwaalt in dit gebied. Alle navigatieverbindingen eindigen daar, en Cofete staat sinds 1960 op geen enkele officiële kaart meer. Toch heeft de plaats enige tijd geleden een paar straatlantaarns gekregen, waar de plaatselijke bevolking zeer verbaasd over was. Dit alles draagt bij tot de magie van dit ongewone eiland.

Aan het einde van de wereld - Cofete en de eenzaamheid

Aan de houten tafels van het restaurant van Cofete lepelen enkele bewoners hun vissoep op of bestuderen de briefjes op de toonbank met de spreuken van de vakantiegangers die het zo ver hebben geschopt. Uit de wat haveloze menukaart blijkt dat ze ook geitenvlees serveren. Een paar meter verderop, op het strand, worden af en toe schildpadden uitgezet in het wild vanuit het kweekstation in Morro Jable. Als je met de weinige inwoners van dit eenzame dorp praat, krijg je de indruk dat iedereen zich hier thuis voelt. Misschien ook omdat zij ervan overtuigd zijn dat zij leven op een plaats die is zoals andere plaatsen zouden willen zijn: Vol magie en stadsromantiek.

Populaire steden